Bundan yıllar önce bir aile toplantısında konu her nasılsa walkman denen cihazlara geldiğinde, o sırada 13 - 14 yaşlarında olan yeğenim "Aa, ben walkman'i biliyorum. Televizyonda görmüştüm." diye lafa girmişti. Bir dönem boyunca vücudumun bir parçasıymış gibi yanımdan ayırmadığım bu cihaz, yeni nesiller için sadece televizyonda gördükleri ilkel bir aletti anlaşılan. Gülmüştük.
Bir Demet Tiyatro da aşağı yukarı o dönemlere denk gelen, o dönemleri anlatırken kullanılabilecek argümanlara girecek kadar hayatımıza tesir eden bir televizyon tiyatrosuydu. İnternetin olmadığı, televizyonun en önemli eğlence, haber alma ve de tabii kitleleri yönlendirme aracı olduğu yıllarda, ekranlarda seyredebileceğiniz en kaliteli yapımlardan biriydi.
Aradan geçen yirmiye yakın, belki de daha fazla yıldan sonra, yapımcıların benden alt yazılarını hazırlamamı istediği Bir Demet Tiyatro kolajını seyrederken, programın yakaladığı başarının tesadüfi olmadığını, programın bugün bile kendisini seyrettirdiğini fark ettim. Alt yazılarını hazırlarken çok keyif aldığım işlerden biri oldu.Çalışırken gerçekten keyif almamın, eğlenmemin yanı sıra, bu işin benim için bir başka artısı da, aslında çok da uzak olmasa da nedense öyleymiş gibi hissedilen 90'ların sonları ve 2000'lerin başları dönemini hatırlatması, o günkü toplumsal yapıyı bize göstermesi oldu. Bunu da anlattığı hikayelerle o dönemi başarıyla ve bugün için düşünülemeyecek kadar özgürce yansıtabilmesiyle sağlamıştı.
Televizyon programlarında geçen "domuz" kelimesinin bile sansürlendiği günlerde yaşıyoruz. Eminim ki bugünün gençleri sadece walkman'in nasıl bir alet olduğunu, bir zamanlar hayatımızdaki yerinin ne kadar büyük olduğunu tasavvur etmekte değil, hapis yatan bir adamın hapishanede ticaret amaçlı üç kilo eroin almasından bir televizyon programında açık açık bahsediliyor olmasını kimsenin dert etmemesini de tasavvur etmekte de zorlanacaktır.
Yorumlar
Yorum Gönder