Güneyde çiftlik alıp yerleşeceğim, lafı çocukluğumdan beri duyageldiğim bir İstanbul klişesidir. Yirmili yaşlarımda, şehrin sunduğu renkli hayatı bir kenara bırakıp köy hayatına geçmek bana çok saçma geldiğinden hep dalga geçtim bu klişeyle. Ayrıca, hani zaten niyetim yoktu da, ciddi ciddi düşünsem bile, evin kirasını bile genelde geriden takip ederken maddi açıdan erişebileceğim bir hedef değildi hiçbir şekilde.
Kırklı yaşlarıma gelip de şehrin sunduğu renkli hayat sandığım şeyin insanı gereksiz yere yoran bomboş bir kargaşa olduğuna iyice kani olduktan sonra, bu fikir çok da saçma gelmemeye başladı bana. İstanbul bana verebileceğini vermiş, karşılığını da fazlasıyla almıştı. İşimi yapmak için her gün bir ofise gitmek zorunda da olmadığıma göre, beni bu şehirde tutan bir şey yoktu aslında. Para hariç tabii. Zira, herkesin bildiği üzere: Para gayet mühim bir şeydi. Bilhassa olmadığı zamanlar.
Yine de, tamam kabul, çiftlik falan bizim hayal etmeye bile cüret edemeyeceğimiz şeylerdi ama belki bir köy evi... Neden olmasın?
Dağıtımcı firmadan beni arayıp da bazı aksaklıklardan dolayı geç kaldıklarını, işi dört gün içinde teslim edip edemeyeceğimi sorduklarında, endişelendiğim nokta filmi yetiştirememek değildi. Normalde bir film çevirisi için bana gereken ortalama sürenin neredeyse iki katıydı bu. Asıl zorluk o iş yoğunluğu içinde Triple 9 filminin çevirisine de bir yer açabilmekti.
Bir yandan zaten yoğun olan iş yüküme bir ekleme daha yapmak, biraz daha uykusuz kalmak, biraz daha sağlığımı riske atmak, diğer yandan ileride bir gün sahip olmayı umduğum, bahçesinde çayımı içebileceğim köy evi için fazladan bir tuğlacık olsun dikebilme ihtimali...
Tuğlayı seçtim. Zaten uykusuz kalıyordum, biraz da bu film için kaldım. Zaten diyet miyet bitmiş tekrar kilo almaya başlamıştım; biraz da bu filmi çevirirken tıkındım. Filmin çevirisini zamanında teslim ettim.
Ama ilginçtir, sonradan filmin fragmanına baktığımda sevdiğim kaliteli oyuncuların olduğunu görsem de, çevirisini yaptığımı bir türlü hatırlayamadığım bir iş oldu bu. Bir yerlerde karşıma çıkacak olsa ve seyretsem, muhtemelen ilk defa seyrediyormuşum gibi seyredermişim.
Kırklı yaşlarıma gelip de şehrin sunduğu renkli hayat sandığım şeyin insanı gereksiz yere yoran bomboş bir kargaşa olduğuna iyice kani olduktan sonra, bu fikir çok da saçma gelmemeye başladı bana. İstanbul bana verebileceğini vermiş, karşılığını da fazlasıyla almıştı. İşimi yapmak için her gün bir ofise gitmek zorunda da olmadığıma göre, beni bu şehirde tutan bir şey yoktu aslında. Para hariç tabii. Zira, herkesin bildiği üzere: Para gayet mühim bir şeydi. Bilhassa olmadığı zamanlar.
Yine de, tamam kabul, çiftlik falan bizim hayal etmeye bile cüret edemeyeceğimiz şeylerdi ama belki bir köy evi... Neden olmasın?
Dağıtımcı firmadan beni arayıp da bazı aksaklıklardan dolayı geç kaldıklarını, işi dört gün içinde teslim edip edemeyeceğimi sorduklarında, endişelendiğim nokta filmi yetiştirememek değildi. Normalde bir film çevirisi için bana gereken ortalama sürenin neredeyse iki katıydı bu. Asıl zorluk o iş yoğunluğu içinde Triple 9 filminin çevirisine de bir yer açabilmekti.
Bir yandan zaten yoğun olan iş yüküme bir ekleme daha yapmak, biraz daha uykusuz kalmak, biraz daha sağlığımı riske atmak, diğer yandan ileride bir gün sahip olmayı umduğum, bahçesinde çayımı içebileceğim köy evi için fazladan bir tuğlacık olsun dikebilme ihtimali...
Tuğlayı seçtim. Zaten uykusuz kalıyordum, biraz da bu film için kaldım. Zaten diyet miyet bitmiş tekrar kilo almaya başlamıştım; biraz da bu filmi çevirirken tıkındım. Filmin çevirisini zamanında teslim ettim.
Ama ilginçtir, sonradan filmin fragmanına baktığımda sevdiğim kaliteli oyuncuların olduğunu görsem de, çevirisini yaptığımı bir türlü hatırlayamadığım bir iş oldu bu. Bir yerlerde karşıma çıkacak olsa ve seyretsem, muhtemelen ilk defa seyrediyormuşum gibi seyredermişim.
Yorumlar
Yorum Gönder